Hechting door de duur

Milieufilosofen gebruiken het begrip 'hechting door de duur' ook om te verwijzen naar de gehechtheid aan landschappen dichterbij huis.

Landschappen kunnen in de loop van de tijd vergroeien met de herinneringen en verhalen van de mensen die er wonen of die er vaak komen. Zulke gebieden zijn hun daardoor dierbaar geworden. Hoe meer ervaring met een landschap, hoe meer wederzijdse historie, hoe hechter de band. Dit soort hechting kan ook groeien met een oude stadswijk, met een complete stad of met een voorwerp dat onderdeel uitmaakt van iemands persoonlijke geschiedenis: een horloge dat is overgeŽrfd, een stoel waarin vele boeken zijn gelezen, of een muziekinstrument waarop intensief is gestudeerd. Hier is sprake een verstrengeling en identificatie met de dingen. Wat meespeelt, zijn vaak niet alleen de eigen persoonlijke verhalen, maar is ook de geschiedenis die verder teruggaat en meer omvat dan de eigen tijd alleen.

Als een mooi karakteristiek huis wordt gesloopt, een gracht wordt gedempt, een opvallende bomengroep wordt gekapt of een weiland met stille sloten wordt opgespoten voor een nieuwe woonwijk of bedrijvenpark, dan snijdt dat door de ziel. Dat kan mensen net zo hard raken als wanneer iemand hun huis zou binnendringen en de inboedel vernielt.